nick-kraounakis

Μέρες ελληνικής δημοκρατίας

2009-01-10T12:03:00.011+02:00

Μέρες... κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ζήσαμε όλοι και όλες που βρεθήκαμε χτες στο δρόμο για να τιμήσουμε το Νίκο Τεμπονέρα, να διαδηλώσουμε για τα προβλήματα του χώρου της εκπαίδευσης και να δώσουμε για μια ακόμη φορά το στίγμα της αντιπαράθεσης με τα κυβερνητικά σχέδια.

Μια μέρα πριν είχαμε τον κο Σπηλιωτόπουλο να δηλώνει: «η αμφισβήτηση είναι το οξυγόνο της κοινωνίας» και απευθυνόμενος στους νέους ζήτησε να αμφισβητούν τους πολιτικούς. «Η αμφισβήτηση πυροδοτεί ουσιαστικές και γόνιμες συζητήσεις, απορρίπτει κατεστημένες δομές και αποστεωμένες απόψεις»...

Μια μέρα μετά... Ξύλο επί δικαίων και αδίκων, χημικός πόλεμος και προσαγωγές προς πάσα κατεύθυνση! Συνελλήφθησαν δικηγόροι, χτυπήθηκε άνθρωπος αναρρώσας την ώρα που έβγαινε από παρακείμενη κλινική με ράμματα στο κεφάλι (!).

Μια εικόνα που δείχνει οτι είναι στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης η αύξηση της έντασης.

Με την αστυνομία να παρελαύνει επιδεικτικά στο κέντρο της Αθήνας αποκλείοντας συνολικά μεγάλο κομμάτι του κέντρου ενώ δεν υπήρχε προφανής λόγος. Με την παράλογη "επιχείρηση-σκούπα" στα Εξάρχεια για ακόμη ένα απόγευμα. Με την υπερβολή και τον φασισμό σε όλο τους το μεγαλείο από τους πάλαι ποτέ "praetores urbanis".

Μόνη απάντηση σε όλον αυτό τον επιβολούμενο τρόμο είναι η απάντηση στο δρόμο. Είναι η μαζικοποίηση των παν εκπαιδευτικών και αντι-πολεμικών συλλαλητηρίων, είναι η επιλογή της αυξανόμενης έντασης του αγώνα ενάντια στην εργοδοτική εκμετάλλευση, στην αυταρχικοποίηση του σχολείου, στην εμπορευματοποίηση και την αναδιάρθρωση στη γειτονιά, στην αντιπαράθεση που ανοίγει στο πανεπιστήμιο.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πως οι δολοφονίες του Νίκου Τεμπονέρα, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αλλά και τόσων άλλων μέσα στα χρόνια από το κράτος και το παρακράτος δεν ήταν "μεμονωμένα περιστατικά" αλλά προσπάθειες εκφοβισμού, χαλιναγώγησης και ιδεολογικής πειθάρχησης του λαϊκού αισθήματος της αγανάκτησης. Ήταν αποτελέσματα αυτού του κρύου φόβου που διατρέχει τη ραχοκοκκαλιά αυτών που κυβερνάνε μήπως και έρθει η ώρα που "οι από πάνω δεν θα μπορούν να κυβερνήσουν και οι από κάτω δεν θα μπορούν να κυβερνηθούν"...

Kαλό ταξίδι Μαρία Δημητριάδη

2009-01-07T15:12:00.010+02:00

Και να τι θέλω τώρα να σας πώ:
Μές τις Ινδίες, μέσα στη πόλη της Καλκούτας
φράξαν το δρόμο ενός ανθρώπου,
αλυσοδέσαν ενα άνθρωπο που βάδιζε.
Νάτο λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι
να υψώσω το κεφάλι στα αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε τα άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόσο δα μικρή.

Ε, το λοιπόν ότι κι αν είναι τ' άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα το λοιπόν,
πιο εκπληκτικό και πιο επιβλητικό
και πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Η Μαρία Δημητριάδη γεννήθηκε στην Αθήνα, στον Ταύρο, όπου μάλιστα η ίδια διατέλεσε δημοτικός σύμβουλος τη δεκαετία του ’70. Άρχισε το τραγούδι από πολύ νωρίς και γρήγορα, με όχημα τη ζεστή και ιδιαίτερη φωνή της, την ερύτατων διαστάσεων ερμηνεία της αγαπήθηκε από το κοινό.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 τραγούδησε μερικά σπουδαία έργα της εποχής, όπως το "Ήλιος ο πρώτος" του Μαρκόπουλου, σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη, (από όπου και η κλασσική ερμηνεία "Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι"), αλλά γρήγορα συνδέθηκε τη δεκαετία του ’70 με το πολιτικό τραγούδι και έγινε ευρύτερα γνωστή τραγουδώντας από πολύ νωρίς Θεοδωράκη, και αργότερα, Θάνο Μικρούτσικο (τα "Πολιτικά τραγούδια" σε στίχους του Ναζίμ Χικμέτ και αρκετοί άλλοι δίσκοι ήταν οι καρποί αυτής της συνεργασίας). Όλα αυτά κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης. Η ταύτιση βέβαια με το πολιτικό τραγούδι της στέρησε στα χρόνια της "Αλλαγής" τη δυνατότητα σε μια παρουσία πιο "κοινή" στην μουσική σκηνή που άλλαζε δραματικά ακολουθώντας την αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας. Τη δεκαετία του ’80 πάντως, η Δημητριάδη προσπάθησε να τραγουδήσει πράγματα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, πιο λυρικά, από Χατζιδάκι ("Για την Ελένη", σε στίχους Μιχάλη Μπουρμούλη) μέχρι ακόμα & Στέφανο Κορκολή ("Το μαγικό κλειδί" το ‘87).

Το ’96 έκανε μια όχι και τόσο επιτυχημένη προσπάθεια επιστροφής με έναν ροκ δίσκο, το "Αύριο", παραγωγή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έναν δίσκο πάντως για τον οποίο η ίδια ακόμα η Δημητριάδη δεν αναφερόταν και τόσο θετικά. Ήταν πάντως η επάνοδός της στο τραγούδι μετά από αρκετά χρόνια ηθελημένης "εξαφάνισης", που έγινε κυρίως για να μεγαλώσει τον γιο της. Από το ’96 και πέρα συμμετείχε σε αρκετές συναυλίες, του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Ηλία Ανδριόπουλου, αλλά δεν ξαναηχογράφησε δίσκο.

Η σημαντική τραγουδίστρια, έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 58 χρόνων, στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός μετά από μακρά μάχη με τον καρκίνο.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ : Albums

1974	Αντόνιο Τόρρες Χερέδια (Lyra)
1975	Πολιτικά τραγούδια (Lyra)
1976	Καντάτα για την Μακρόνησο/Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη (Lyra)
1978	Τραγούδια της λευτεριάς (Lyra)
1980	Δελτίο καιρού (CBS)
1981	Τα αντάρτικα (Lyra)
1982	Έρημη πόλη (CBS)
1985	Για την Ελένη (Σείριος)
1985	Η μυθολογία του Σαββάτου (Σείριος)
1987	Το μαγικό κλειδί (ΜΙΝΟS)
1989	Οριστικά (Lyra)
1990	Βιολιστή κατέβα απ' τη στέγη (Lyra)
1991	Μήπως ζούμε σ' άλλη χώρα (Σείριος)
1995	Τραγουδά μεγάλους συνθέτες (Polydor)
1996	Αύριο (ΜΙΝΟS)

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ : Συμμετοχές

1968	Κορίτσια στον ήλιο (Columbia)
1969	Ήλιος ο πρώτος (Philips)
1970	Χρονικό (Philips)
1971	Ιερά οδός (Olympic)
1971	Ο Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη (Polydor)
1972	Theodorakis in concert (Polydor)
1974	18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (Lyra)
1974	Σκλάβοι πολιορκημένοι (Lyra)
1974	Ήλιος και χρόνος (Columbia)
1974	Τα τραγούδια του αγώνα (ΜΙΝΟS)
1977	Τροπάρια για φονιάδες (Lyra)
1977	Φουέντε Οβεχούνα (Lyra)
1981	Λεοντής-Μικρούτσικος: Συναυλίες 81 (CBS)
1982	Εμπάργκο (CBS)
1983	Αραπιά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί (CBS)
1985	Νάμαστε πάλι εδώ Αντρέα (Columbia)
1986	Οι φόβοι του μεσημεριού (ΜΙΝΟS-FM Records)
1989	Κυριακάτικη εκδρομή (Lyra)
1992	Αχ! Πατρίδα μου γλυκειά (ΜΙΝΟS)
1992	Αναζήτησις (MBI)
1992	Τραγούδια του Σπήλιου Μεντή (Lyra)
1994	Στο καλντερίμι (Ανατολή)
1996	Παράρτημα Α' (Polydor)

Με μαζικούς αγώνες απαντάμε στην προβοκάτσια και τον αυταρχισμό!

2009-01-06T12:53:00.004+02:00

Η χτεσινή επίθεση εναντίον αστυνομικών στα Εξάρχεια αποτελεί μια μεγάλης κλίμακας προβοκάτσια, που αντικειμενικά αξιοποιείται σε μια προσπάθεια να αντιστραφεί το κλίμα που δημιούργησε η μεγάλη εξέγερση του φετινού Δεκέμβρη και να νομιμοποιηθεί η κλιμάκωση του κρατικού αυταρχισμού. Είχε ήδη προηγηθεί η πρόβα των περιβόητων πυροβολισμών εναντίον κλούβας των ΜΑΤ έξω από την Πολυτεχνειούπολη.

Είναι μια κίνηση που προσπαθεί να παρουσιάσει την αστυνομία και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς ως δήθεν αμυνόμενους, που θέλει να ηρωοποιήσει τις συμμορίες των ΜΑΤ και ΕΚΑΜ, που επιδιώκει να νομιμοποιήσει τη συνθήκη στρατιωτικής κατοχής των Εξαρχείων. Αντικειμενικά διευκολύνει τα σχέδια αυταρχικοποιήσης και ενίσχυσης των κατασταλτικών μηχανισμών, καθώς και τις προσπάθειες να μπουν φραγμοί στο δικαίωμα στη διαδήλωση και να φαλκιδευτεί το πανεπιστημιακό άσυλο.

Τα κοινωνικά κινήματα, οι μαχόμενοι μαθητές και φοιτητές, το ταξικό εργατικό κίνημα, οι δυνάμεις της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς τη μάχη τους ενάντια στους δολοφόνους του Αλέξη και τον αγώνα τους ενάντια στις πολιτικές που σκοτώνουν τα όνειρα των εργαζομένων και της νεολαίας τις κάνουν στο δρόμο, στην κατάληψη, την απεργία. Η λογική του «κουμπουροφόρου εκδικητή της νύχτας» καμιά σχέση δεν έχει ούτε με την κουλτούρα ούτε με τη δυναμική του κινήματος. Αντίθετα, πολύ περισσότερο ταιριάζει και αναλογεί στην προσπάθεια των κρατικών μηχανισμών να νομιμοποιήσουν την ένταση του κρατικού αυταρχισμού.

Απέναντι στην κυβερνητική προσπάθεια να παρουσιαστεί η αστυνομία ως το «θύμα» της όλης υπόθεσης δεν μπορούμε παρά να επιμένουμε να θυμόμαστε και να καταγγέλλουμε όχι μόνο τη δολοφονία του Αλέξη, αλλά και την υπόθεση της «ζαρντινιέρας», τους δεκάδες ξυλοδαρμούς φοιτητών, εργαζομένων, μεταναστών, το συνεχή βομβαρδισμό του κέντρου της Αθήνας με επικίνδυνα χημικά, τις συμπράξεις της αστυνομίας με τις συμμορίες της Χρυσής Αυγής, τη νοοτροπία «ράμπο» που βλέπει σε κάθε νέο, φοιτητή, απεργό, μετανάστη έναν εχθρό και έναν πιθανό στόχο. Ό,τι και εάν κάνουν, ό,τι και εάν πουν στη συνείδηση της κοινωνίας είναι βαθιά ριζωμένη η επίγνωση για τον αυταρχικό κατασταλτικό ρόλο της αστυνομίας και το πώς έχει αξιοποιηθεί από όλες τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό και απέναντι στην προσπάθεια ποινικοποίησης της μαζικής δράσης, της συμμετοχής στο κίνημα, ή ακόμη και της διασκέδασης στα Εξάρχεια η απάντηση πρέπει να είναι η κλιμάκωση του αγώνα ενάντια όχι μόνο στον κρατικό αυταρχισμό αλλά συνολικά τις αντιλαϊκές πολιτικές, για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη συλλογική δράση, για να κατοχυρώσουμε και να προασπίσουμε το πανεπιστημιακό άσυλο, για να σπάσουμε στην πράξη τις κάθε είδους απαγορεύσεις, περιορισμούς και «κόκκινες ζώνες».

Όσοι πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να περάσουν ένα κλίμα φόβου και να υπονομεύσουν την κινητοποίηση είναι πολύ γελασμένοι. Η οργή ξεχειλίζει και το ποτάμι του αγώνα δεν γυρνά πίσω! Ξεκινώντας από τα μεγάλα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στις 9 Γενάρη να στείλουμε το μήνυμα ότι ο αγώνας συνεχίζεται, να δείξουμε ότι ο σπόρος της εξέγερσης είναι πολύ πιο βαθιά ριζωμένος.

Επιμένοντας στο δρόμο του αγώνα, στηρίζοντας την εξέγερση της νεολαίας, οικοδομώντας όρους για έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, ενισχύοντας την ενότητα και την κοινή δράση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, δίνουμε την καλύτερη απάντηση στην κυβέρνηση και τα σχέδια αυταρχικοποίησης.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

Μια ενδιαφέρουσα δημοσίευση σχετικά με τη Γάζα...

2008-12-31T21:27:00.004+02:00

Το μολυβένιο μάθημα της "δυσαναλογίας"

Γράφει ο Κώστας Ράπτης - 30/12/2008

Όχι μόνο στη Γάζα...

Είναι εξόχως συμβολικό το γεγονός ότι στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε έξω από την ισραηλινή πρεσβεία για τα όσα εγκληματικά διαδραματίζονται στη Γάζα, η Ελληνική Αστυνομία κάθε άλλο παρά φειδωλή υπήρξε στη χρήση χημικών.

Συμβολικό, διότι η ρίψη χημικών σε απόσταση -κυριολεκτικά- αναπνοής από το μαιευτήριο "Λητώ", το Γηροκομείο Αθηνών και πέντε-έξι ιδιωτικές κλινικές, αποτελεί, τηρουμένων των αναλογιών, μιαν ορισμένη "απόδοση τιμής" προς το ισραηλινό κατασταλτικό ήθος και τις χαλαρές προβλέψεις του περί "παράπλευρων απωλειών".

Διπλά συμβολικό, δε, αν συνυπολογισθεί ότι τα εν λόγω χημικά ανήκουν πιθανότατα στις νέες παρτίδες που εισήχθησαν από το Ισραήλ μετά την εξάντληση των εγχωρίων αποθεμάτων τούτο τον σκληρό Δεκέμβριο.

Αυτός, άλλωστε, είναι ο κύριος ρόλος του Ισραήλ στον διεθνή καταμερισμό εργασίας: η εξαγωγή καταστολής ανά την υφήλιο, είτε με τη μορφή οπλισμού και τεχνολογιών παρακολούθησης, είτε με τη μορφή "συμβούλων ασφαλείας" (σαν αυτούς π.χ. που καθοδηγούσαν την βρετανική αστυνομία όταν αυτή εν ψυχρώ εκτελούσε τον Ζαν Σαρλ ντε Μενέζες), κυρίως δε με τη μορφή ενός ορισμένου "αντιτρομοκρατικού" λόγου που συνιστά ευθεία απειλή για το όποιο Διαφωτιστικό μας κεκτημένο.

Διότι το έγκλημα δεν διαδραματίζεται μόνο εκεί όπου ρέει το αίμα, ούτε αφορά αποκλειστικά τα "σκουρόχρωμα" θύματά του. Το έγκλημα γίνεται πρωτίστως εφικτό χάρη στον μιθριδατισμό των δικών μας κοινωνιών, που φλυαρούν περί "ανθρωπιστικών επεμβάσεων", ενώ σε όσα, δεκαετίες τώρα, συντελούνται στις πύλες της Ευρώπης κλείνουν φρονίμως τα μάτια, καταφεύγοντας σε κλισέ για τον "κύκλο της βίας" - αν δεν συμπράττουν ενεργά, όπως ο αγγλοσαξονικός "άξονας του κακού" και οι αραβικές δικτατορίες.

Διότι εποικισμός δεν διεξάγεται μόνο στην Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, αλλά και στην ίδια τη γλώσσα με την οποία μιλάμε, όταν επιτρέπουμε στην ωμότερη ακροδεξιά να φορά την προβιά της φιλελεύθερης "πολιτικής ορθότητας" και στον χονδροειδέστερο ρατσισμό να εκμεταλλεύεται τις αντιρατσιστικές μας ευαισθησίες απέναντι στον αντισημιτισμό.

Με μας είναι αλλιώς

Διότι κρισιμότερο ερώτημα των ημερών αποτελεί το αν είναι δυνατό να αποφαινόμαστε (και) για το Μεσανατολικό με βάση κριτήρια γενικής εφαρμογής ή θα προσχωρήσουμε στο θεμελιώδες επιχείρημα της ισραηλινής ηγεσίας και των απολογητών της που συνοψίζεται εντέλει στο απλούστατο: "με μας είναι αλλιώς".

Διατύπωσαν δειλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες (εν μέσω αγωνιωδών προσπαθειών φραστικής εξισορρόπησης) την ένσταση ότι η αντίδραση του εβραϊκού κράτους στις ρουκέτες της Χαμάς υπήρξε "δυσανάλογη". Το αν η δική τους αντίδραση διατηρεί την παραμικρή αίσθηση αναλογίας προς το ερέθισμα ενός μακελειού με εκατοντάδες νεκρούς, καλύτερα να μείνει εκτός συζήτησης. Πρόκειται δα για τους ίδιους "27" που στις αρχές του μηνός αποφάσισαν, αγνοώντας το Ευρωκοινοβούλιο, την αναβάθμιση των σχέσεών τους με το Ισραήλ, την ώρα που ο αποκλεισμός της Γάζας (έγκλημα πολέμου, κατά τη Σύμβαση της Γενεύης) έφερνε ήδη το ενάμιση εκατομμύριο των κατοίκων της στα όρια της λιμοκτονίας.

Εξάλλου, αν κάτι επιδίωκε η επιχείρηση "Συμπαγές Μολύβι" ήταν, όπως ανοιχτά διακηρύσσουν ισραηλινοί σχολιαστές και στρατηγοί, ακριβώς το να εμπεδωθεί παγκοσμίως ότι η δυσαναλογία και η απουσία ορίων θα αποτελεί τον κανόνα του παιχνιδιού στη Μέση Ανατολή.

Ας μην ψάχνουμε περίπλοκες στοχεύσεις πίσω από το μακέλεμα της Γάζας: αν κάτι το κάνει ανατριχιαστικότερο είναι ότι δεν εγγράφεται σε κανέναν πολιτικό ορίζοντα για την περιοχή και δεν υπακούει στους υπολογισμούς ούτε καν ενός αιμοσταγούς "ρεαλισμού".

Βοηθά, είναι η αλήθεια, η σφαγή στο να δοθεί εγκαίρως ένα μήνυμα στον Μπάρακ Ομπάμα και τους συμβούλους του, βοηθά στο να αναστηλωθεί σχετικά άκοπα το γόητρο του ισραηλινού στρατού μετά το φιάσκο του Λιβάνου το 2006 και κυρίως βοηθά στο να ενισχυθούν προεκλογικά οι καταρρακωμένοι Εργατικοί του Εχούντ Μπαράκ και το κόμμα Καντίμα της Τζίπι Λίβνι, απέναντι στο Λικούντ του Βενιαμίν Νετανιάχου και την καλπάζουσα θρησκευτική ακροδεξιά – όμως τι εξασφαλίζει για το μέλλον; Αποκλειστικά και μόνο την επανάληψη της αιματοχυσίας σε μεγαλύτερη κλίμακα, αφού το Ισραήλ έχει κόψει κάθε άλλη γέφυρα πίσω του.

Την επόμενη φορά που κάποια έκθεση, όπως συνηθίζεται την επαύριο των μεγάλων ισραηλινών επιθέσεων, θα διυλίζει τον κώνωπα "ανόσιων" γελοιογραφιών, διεκτραγωδώντας την έξαρση στην Ευρώπη του "νέου" (και αγνώριστου με βάση όσα ξέραμε) αντισημιτισμού, ας τολμήσουμε να θέσουμε μερικά κρίσιμα ερωτήματα.

-Έχει η Μέση Ανατολή ειρήνη ή πόλεμο; Αν έχει πόλεμο, ποιον αποβλέπει να παραπλανήσει η ρητορική της "ασφάλειας"και της "τρομοκρατίας"; Αν έχει ειρήνη, πότε ακριβώς επιτεύχθηκε η οριστική ρύθμιση του Μεσανατολικού ή πότε εγκαινιάσθηκαν συνομιλίες με σαφή ορίζοντα και χωρίς πονηρά προαπαιτούμενα;

-Πόση διάρκεια έχει η Ιστορία; Πλάσθηκε ο κόσμος δεκαπέντε μέρες πριν με την καταγγελία της εκεχειρίας από πλευράς Χαμάς; Ή στις 4 Νοεμβρίου όταν ανήμερα των αμερικανικών εκλογών ο ισραηλινός στρατός εξαπέλυε την επιχείρησή του που απέβλεπε ακριβώς στην κατάρρευση της εκεχειρίας; Ή μήπως πριν από έξι μήνες, όταν, προτού καν συναφθεί η εκεχειρία, ξεκινούσε ο σχεδιασμός της επιχείρησης "Συμπαγές Μολύβι"; Υπήρξε ποτέ ο φονικός αποκλεισμός της Γάζας, η πρώτη και δεύτερη Ιντιφάντα, η Κατοχή, ο Πόλεμος των Έξι Ημερών;

-Σε ποια "ανθρωπότητα δεύτερης κατηγορίας", ανήκουν οι κάτοικοι των Παλαιστινιακών Εδαφών; Ποια εικονοπλασία απανθρωποποίησης στρώνει το έδαφος για να προσπεραστεί χωρίς πολλές συνειδησιακές αναταράξεις ο μαζικός φόνος ("αθέλητος" πάντοτε και "παράπλευρος" - σαν τα πραγματικάπυρά εναντίον των άοπλων διαδηλωτών στο Τείχος της Δυτικής Όχθης…);

Ερωτήματα που αξίζει να μας απασχολήσουν αν δεν θέλουμε να είμαστε συνεργοί στη βία, φοβισμένοι παρατηρητές της ή (ποιος ξέρει;) τα επόμενα θύματά της.

Από τον "Κυριακάτικο Ριζοσπάστη"...

2008-12-29T16:21:00.010+02:00

Διαβάζοντας τον "Κ.Ρ" το μάτι μου έπεσε στο διήγημα του ένθετου....

Με γλώσσα γλαφυρή αρκετά λαϊκίζουσα περιγράφεται η εικόνα του κακομοίρη μπατσάκου που με πόνο ψυχής και βαριά καρδιά μπήκε στο Σώμα και πως έφαγε τον πιτσιρικά "εν βρασμώ"... Ακολουθούν μερικά "καυτά" αποσπάσματα:

Λοιπόν, εγώ, είν' αλήθεια πως υπηρετώ κοντά δέκα χρόνια εκεί, που λέει η έτσι. Το προσπάθησα τρεις φορές μετά τα τρία πρώτα χρόνια να την κάνω με μετάθεση, έπιασα διάφορους, παρακάλεσα αλλά τίποτα! Δεν είχα βλέπεις βύσμα, άσε που είχα και τη φωλιά μου λερωμένη από την αρχή. Υστερα τα παράτησα και κάπου μάλλον βολεύτηκα, έμαθα τη «δουλειά», έμαθα να λουφάρω και κοίταξα να στήσω κι εγώ μια οικογένεια που μέχρι τότε είχα στερηθεί. Αλλά ησυχία δεν είχαμε ποτέ. Πότε ο ένας πότε ο άλλος είμαστε οι μόνιμοι στόχοι. Οι πολιτικοί και οι διάφοροι κομπιναδόροι κάνουν τις αρπαχτές τους κι εμείς γινόμαστε σάκοι του μποξ - «γι' αυτό πληρώνεστε ρεμάλια!» φωνάζει συχνά ο διοικητής, ενώ οι υψηλά ιστάμενοι είναι πιο ευγενείς αλλά και πιο σκληροί. «Κυρίους» μας προσφωνούν αλλά στάζουνε φαρμάκι και μας στέλνουν στο στόμα του λύκου.
Ξέρεις πόσες φορές πήγαν να με κάψουν σαν λαμπάδα αυτά τα κωλόπαιδα, οι φονιάδες οι κουκούλες; Ξέρεις με τι τέχνη φτιάχνουν και πετάνε τις μολότοφ; Πάνω στη μαρκίζα τις αμολάνε κάτω από κει που καθόμαστε να προστατευτούμε, κι έρχεται η φωτιά και σε λούζει... τρεις φορές με έχουνε κάψει και τη γλίτωσα με μέτρια εγκαύματα σε όλο το σώμα. Ξέρεις εσύ που με δείχνεις με το δάχτυλο, ξέρεις πόσες φορές γύρισα στο σπίτι με τα αίματα και το δέρμα μου καμένο και με ρωτούσαν τα παιδιά μου τι έπαθα και κρυβόμουνα για να μη με δουν καμένο και κλαίγανε;
Ενα κομμάτι ψωμί έβγαζα κι εγώ, το παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό, με τον πατέρα χαμένο στο πιοτό, να γυρίζει στο σπίτι και να τσακίζει στα χαστούκια κι εμένα και τη μάνα μου γιατί δεν του άρεσε πότε το ένα πότε το άλλο... (...)
Λοιπόν, τον φουκαρά το μικρό τον έφαγα.
Είχα φτάσει στο αμήν, και πώς φτάνει κανείς στο αμήν δε θα στο αναλύσω, πάντως είχα μπουχτίσει. Με βρίζανε τα κωλόπαιδα, με είχαν βρίσει τουλάχιστον άλλες πενήντα φορές την ίδια μέρα, βρίζανε τη μάνα μου - «γαμώ το μ... που σε πέταγε» μου είχε φωνάξει ένα καθίκι το ίδιο απόγευμα - και είχα φτάσει ως το λαιμό - σου είπα ότι η μάνα μου ήταν παραδουλεύτρα, τίποτε άλλο δε σου λέω. Κάτι αυτές οι βρισιές, κάτι οι σπόντες του αστυνόμου την προηγουμένη «δεν κάνετε για τη δουλειά για την οποία προσληφθήκατε, και πλησιάζει η λήξη ή ανανέωση της σύμβασής σας και πρέπει να αποδείξετε πως αξίζετε το ψωμί που τρώτε...» και άλλα τέτοια.
Ξέρεις πώς είναι να έχεις το σιδερικό στη θήκη και να σε βλαστημάνε και να σου πετάνε μπουκάλια που μπορεί να είναι και μολότοφ; Οχι φίλε, δεν ξέρεις, και να μην αξιωθείς να μάθεις, στο λέω εγώ, ο γιος της πλύστρας που θέλησα να ζήσω έξω στην κοινωνία και με στολή εξουσίας και όχι στη φυλακή.
Τον σημάδεψα και πρώτη φορά το χέρι μου δεν έτρεμε. Γιατί πρώτη φορά δεν είχα πιει πριν βγω περιπολία - στο λέω κι αυτό και να μείνει μεταξύ μας: αν κρατήθηκα τόσα χρόνια και δε σκότωσα, είναι που έπινα μισό μπουκάλι ουίσκι πριν βγούμε περίπολο και έτσι ό,τι κι αν άκουγα για τη μάνα μου και το αντριλίκι μου το πέρναγα ντούκου - έχω ακούσει πως άμα μεθύσεις βγαίνει ο πραγματικός εαυτός σου κι εγώ είμαι καλό παιδί στο βάθος και όλοι στην υπηρεσία το ξέρουν και μ' αγαπάνε, αλλά και με εκμεταλλεύονται. Και δε θα σου πω τι καλοσύνες έχω κάνει εγώ στη ζωή μου, γιατί θα με περάσεις ή για παινεψιάρη ή για μαλάκα. Μέσα στο πιοτό κατάλαβα σιγά σιγά και τον πατέρα μου, που δεν ήταν κακός άνθρωπος έστω κι αν μεθώντας έβγαινε η κακή του πλευρά. Να σου πω κάτι; Αποτυχημένος σε όλα ήτανε, γι' αυτό έπινε. Οπως κι εγώ δηλαδή: Τι πέτυχα στη ζωή μου; Τίποτα! Ενας μπάτσος έγινα κι αυτό από σπόντα, όπως σου είπα, και μάλιστα χωρίς καν μόνιμη σύμβαση. Και να 'ρχονται αυτά τα κωλόπαιδα, που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, που δεν ξέρουν τι θα πει βάρδια και ξενύχτι, τι πάει να πει μεροκάματο και τι σφαλιάρα κάθε είδους από το αφεντικό και να σου ρίχνονται μετά από δώδεκα ώρες ορθοστασία στις γωνίες ή στις εισόδους τραπεζών, να 'ρχονται και να σε βρίζουν και να σου πετάνε ό,τι βρουν στο δρόμο. Και να σου πω κάτι άλλο; Πόσοι από αυτά τα κωλόπαιδα είναι εργαζόμενοι των 700 ευρώ που λένε και ξαναλένε; Να σου πω εγώ; Κανένας! 'Η κάτι πρεζόνια είναι ή κάτι τύποι από τα βόρια προάστια που βαριούνται στη σιγουριά του σπιτιού ή τα πραχτοράκια, οι πεμπτοφαλαγγίτες που λέγαμε πριν. Ποιος μεροκαματιάρης προλαβαίνει να βγει στους δρόμους, πόσοι από τους αναγκεμένους έχουν τέτοιες πολυτέλειες; Εντάξει, είμαι απόλυτος θα μου πεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία αυτού που λέω.
Λοιπόν, για να τελειώνω γιατί σε ζάλισα: το έκανα!
Πριν, σου έλεγα πως τον σημάδεψα και έτσι έγινε, όπως ήμουνα με το αίμα στο κεφάλι. Ομως, φίλε, πρέπει να σου πω πως δε θυμάμαι αν εκείνη τη στιγμή που πάτησα τη σκανδάλη, σημάδευα ακόμη τον πιτσιρικά ή το χέρι μου είχε κατέβει. Και μη νομίσεις πως πάω να πω ότι δεν το 'κανα, αφού ξέρω ότι εσύ δε θα με δώσεις. Απλά, δε θυμάμαι γιατί το μυαλό μου έχει σκεπαστεί από μια θολούρα και έχω χάσει εκείνες τις στιγμές τελείως. Για να μη λέω πολλά: δεν ξέρω ποια δύναμη ή ποια κούραση μου κατέβασε το χέρι - αν το κατέβασε - πάντως ό,τι έγινε, έγινε χωρίς τη θέλησή μου.

Λοιπόν το εξοργιστικό δεν είναι το του διηγήματος. Αυτή είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι σε μια συμπεριφορά και πολιτική τακτική πολλών πολλών χρόνων. Μιλάμε για ένα κόμμα το οποίο σε τελική ανάλυση οφείλει να προστατεύει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης... Άλλα εφόσον σε αυτή εντάσσει και τους ένστολους τότε μάγκες την κάτσαμε...! Και δε λέω, μπορεί όντως να ήταν αλκοολικός ο μπατσάκος, να τον έδερνε η μάνα του ή να τον βίαζε ο πατέρας του ή ακόμα και να είναι ο καλύτερος άνθρωπος! Αυτό όμως δεν αλλάζει την ταξική θέση του αστυνομικού, του επαγγελματία στρατιώτη, του λιμενόμπατσου και του κάθε λογής ανθρώπου που επιλέγει να μπει σε τέτοιες θέσεις. Είναι η ζωντανή, χειροπιαστή απόδειξη του κρατικού μονοπωλίου της ΒΙΑΣ. Είναι η απόδειξη οτι μόνο το κράτος έχει το δικαίωμα να φέρει όπλο, να το χρησιμοποιεί, να κόβει κλήσεις, να ορίζει την κανονική ή την παραβατική συμπεριφορά.

Σε τελική ανάλυση ρε γαμώτο ένα μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα πρέπει να ξαναθυμηθεί- αν θέλει να είναι κόμμα της εργατικής τάξης και όχι κόμμα των μικροαστών, των εργολάβων και εν τέλει της ίδιας της "πλουτοκρατίας"- τον Λένιν του "Κράτος κι Επανάσταση". Τον Λένιν που έλεγε οτι το κράτος στήνει ένοπλες ομάδες κατασταλτικές, αντιπαραθετικές στον ένοπλο λαό, που τις λέει αστυνομία και στρατό. Να θυμηθεί την ιστορία του ΕΑΜ και του ρήγματος που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία! Να θυμηθεί την αντίθεση Λαϊκού Στρατού-Εθνικού Στρατού και στο τέλος αν δεν έχει καθόλου μνήμη... ας διαλυθεί στα εξ ων συνετέθει! Ή ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΣ ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΘΕΙ ΣΑΝ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΩΝ μετά το 18ο Συνέδριο της "Αντεπίθεσης"...

Να ξέρουμε κι εμείς ποιόν πολεμάμε δηλαδή...

Υ.Γ και το σχετικό link

http://www2.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=28/12/2008&columnId=344

Η αντίδραση των Αράβων (by Al Jazeera)

2008-12-28T21:32:00.004+02:00

Arab street angry over Gaza attacks

Protesters across the Middle East have held a second day of demonstrations against Israel's military assault on the Gaza Strip.

In the occupied West Bank, one protester was killed and at least two others critically injured by Israeli fire at a protest near Ramallah on Sunday.

In Yemen, tens of thousands of people gathered in and around a stadium in the capital, Sanaa, chanting anti-Israeli slogans and criticising Arab leaders for failing to act.

"How long will the silence last? Arabs wake up!" read one banner.

The demonstration was backed by the ruling party, opposition groups and other organisations.

A few members of Jordan's parliament burned the Israeli flag under the parliament dome while in session on Sunday, after calling for the expulsion of the Israeli ambassador to Amman.

Action demanded

In Lebanon, hundreds of Lebanese and Palestinian refugees staged a sit-in near the United Nations office in central Beirut.

The protesters held banners calling on the global body to put pressure on Israel to end the attacks that have killed more than 280 people.

The protest was organised by the Lebanese-branch of the Muslim Gamaa group, along with Hamas and other groups. Lebanon is host to more than 400,000 Palestinian refugees living in 12 camps across the country.

Al Jazeera's Rula Amin, reporting from Beirut, said that people were demanding more decisive action from their leaders.

"From the people we have heard very critical remarks, not only against Israel, but also against Arab governments. Many were angry at the Egyptian government, they feel they needed to do more," she said.

'Firm stand'

The Hezbollah movement, which fought a 33-day war with Israel in 2006, has condemned the attacks as a "war crime and a genocide that requires immediate action from the international community and its institutions".

"I'd like to say ... that Gaza will remain steadfast in the face of Americans and Zionists whatever the plots and conspiracies hatched by tyrants and arrogant enemies"

Dalil al-Qasoos,
Palestinian ambassador to Iraq

In a statement, the group called on Arab countries to "take a firm stand and exert its utmost efforts against the Israeli barbarism - which is covered by the US - and the international community to stop this ongoing massacre".

The Arab League will not meet to discuss a common response to the Israeli assault until a summit in Doha, Qatar, on January 2.

Arab foreign ministers were due to hold an emergency meeting on Sunday, but the meeting was postponed until Wednesday.

Amr Moussa, the Arab League secretary-general, said the delay was because many ministers were busy in separate meetings of two Arab regional groups - the Gulf Co-operation Council (GCC) and the Maghreb Union.

"The time worries us very much because of the delay in holding the ministerial meeting but we will not remain silent and consultations are continuing," he said.

The attack will, however, be discussed by the GCC, which on Saturday described the situation as "barbaric" and "ugly".

Protest attacked

Demonstrations also took place across Iraq.

Dozens of Palestinian refugees gathered in Baghdad's eastern Baladiyad neighbourhood chanting anti-Israeli slogans and waving messages of support for Gaza.

Dalil al-Qasoos, the Palestinian ambassador to Iraq, said: "I'd like to say to my relatives and to my people in Gaza that Gaza will remain steadfast in the face of Americans and Zionists whatever the plots and conspiracies hatched by tyrants and arrogant enemies."

In Mosul, a suicide bomber blew himself up among a crowd of demonstrators killing at least four people and injuring 20 others, police said.

ΠΟΛΕΜΟΣ!

2008-12-28T18:45:00.012+02:00

Και πάλι πόλεμος λοιπόν... Το μόνο δυτικότροπο κράτος του αραβικού κόσμου, το Ισραήλ, ξαναπροκαλεί μια μαζική σφαγή στη Γάζα. Είναι το πλέον τραγικό συμβάν στο φευγιό του 2008. Για άλλη μια φορά ο παλαιστινιακός λαός θα πρέπει να αντισταθεί και μαζί με αυτόν και όλος ο κόσμος. Αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό που για μια ακόμη φορά δοκιμάζεται!

ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α , ΣΕΚ, ΑΡΑΝ. ΑΡΑΣ, ΟΚΔΕ -Σπάρτακος

ΜΕ.Ρ.Α. ΝΑΡ-ΝΚΑ,ΕΕΚ,ΕΚΚΕ, Οικολόγοι/Εναλλακτικοί

Να σταματήσει αμέσως η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού της Γάζας!

Όλοι, όλες μπροστά στη πρεσβεία του Ισραήλ, Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 4μμ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

ΑΠΟΜΟΝΩΣΤΕ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ

Εκατοντάδες άμαχοι Παλαιστίνιοι στο πολιορκημένο γκέττο της Γάζας σφαγιάστηκαν από τους άγριους βομβαρδισμούς των ισραηλινών αεροπλάνων. Η σφαγή προαναγγέλθηκε από την πρωθυπουργό του σιωνιστικού κράτους Λίβνι όταν ακόμα βρίσκονταν σε επίσκεψη στο συνένοχο καθεστώς Μουμπάρακ στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα. Κι οι βομβαρδισμοί θα συνεχιστούν σύμφωνα με την κυνική δήλωση της κυβέρνησης του Ισραήλ. Όλα τα σιωνιστικά κόμματα, ενόψει εκλογών, προσπαθούν να μαζέψουν ψήφους σπέρνοντας το θάνατο και πτώματα Παλαιστινίων. ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!

Υποκινητής της σφαγής είναι οι ΗΠΑ, η Ε.Ε. που υποστηρίζουν την γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστίνιων μέσω του αποκλεισμού της Γάζας. Συνένοχη είναι η κυβέρνηση δολοφόνων του Καραμανλή που στηρίζει τα εγκλήματα των σιωνιστών του Ισραήλ.

Καλούμε όλον τον ελληνικό λαό, τη νεολαία που ξεσηκώθηκε για το φόνο του Αλέξη, τους ταξικούς συνδικαλιστές που ξεσηκώνονται για τη δολοφονική απόπειρα με βιτριόλι κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, να βρεθούμε όλοι μαζί τη Δευτέρα 29 Δεκέμβρη, στις 4 μμ, μπροστά στη πρεσβεία του Ισραήλ να βροντοφωνάξουμε: ΟΧΙ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ! ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ!

Να βγούμε μαζικά στους δρόμους για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού και στην ηρωική του αντίσταση μέχρι τη τελική νίκη.

Ένα πάντα επίκαιρο τραγούδι...

2008-12-27T20:16:00.005+02:00

Eιδικά για τις μέρες τούτες που η μιντιακή κοινή γνώμη τρέχει και τρέχει και τρέχει... Όταν κλείνει η TV αρχίζει η ζωή παιδιά...

Rush - 2112 / The Temples Of Syrinx

And the meek shall inherit the earth...

.. the massive grey walls of the temples rise from the
Heart of every federation city. I have always been awed
By them, to think that every single facet of every life is
Regulated and directed from within! our books, our music,
Our work and play are all looked after by the benevolent
Wisdom of the priests...

Weve taken care of everything
The words you hear the songs you sing
The pictures that give pleasure to your eyes
Its one for all and all for one
We work together common sons
Never need to wonder how or why

We are the priests of the Temples Of Syrinx
Our great computers fill the hallowed halls
We are the priests of the temples of syrinx
All the gifts of life are held within our walls

Look around this world we made
Equality our stock in trade
Come and join the brotherhood of man
Oh what a nice contented world
Let the banners be unfurled
Hold the red star proudly high in hand

We are the priests of the Temples Of Syrinx
Our great computers fill the hallowed halls.
We are the priests of the temples of syrinx
All the gifts of life are held within our walls.

Υ.Γ. Προτεινόμενο βιβλίο για σήμερα: "Η Αντιζωή" του Φίλιπ Ροθ.

Figaro: Η σύγχυση ενός ΜΑΤατζή

2008-12-27T16:55:00.005+02:00

Τη «σύγχυση ενός νεαρού αστυνομικού» της Αθήνας, του 25χρονου Φαίδωνα που υπηρετεί στα ΜΑΤ, φιλοξένησε η γαλλική «Figaro», αναδεικνύοντας το συναίσθημα της «ντροπής που τον βασανίζει».

Αν και «ενθουσιασμένος» αρχικά με το επάγγελμά του, ο Φαίδωνας άλλαξε γνώμη, «σοκαρισμένος από τον χαμό του Αλέξανδρου», όπως γράφει η εφημερίδα. Δουλεύει 14 ώρες την ημέρα, αλλά δεν είναι η κόπωση τόσο που τον απασχολεί όσο η δυσκολία του να ακολουθήσει τις αντιφατικές εντολές των ανωτέρων του. «Δεν ξέρουμε», λέει στη «Figaro», «αν θα πρέπει να πετάξουμε δακρυγόνα, πότε και σε ποιον. Μας λένε να τρέξουμε για να φοβίσουμε τους ταραξίες και μετά να τρέξουμε για να προστατευτούμε. Μας πετούν μολότοφ, μπογιά, πέτρες, πορτοκάλια και γιαούρτια. Το πιο δύσκολο είναι ότι δεν μπορούμε να πάρουμε πρωτοβουλίες. Από την άλλη, είναι φυσιολογικό αυτό, γιατί και το παραμικρό σφάλμα μπορεί να βάλει φωτιά».

Για τον ΜΑΤατζή και η κατάσταση στην ΕΛ.ΑΣ. είναι απολύτως μπερδεμένη. «Ορισμένοι θέλουν να κάνουμε απεργία για να καταγγείλουμε το σύστημα και τα παράγωγά του. Αλλοι μας ζητούν να "σώσουμε" το κράτος. Τελικά ούτε ξέρουμε τι κάνουμε ούτε ποιον να ακολουθήσουμε και δεν έχουμε εμπιστοσύνη ούτε στους ανωτέρους μας ούτε στους συναδέλφους μας».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/12/2008

Και κάπως έτσι καθαγιάζεται η επιλογή ενός ανθρώπου να μπει σε ένα εθελοντικό σώμα και να υπηρετεί το κράτος, σαν κατασταλτικός μηχανισμός... Άλλα σχόλια πιο μετά...

ΝΑ ΤΑ, ΝΑ ΤΑ...

2008-12-27T15:51:00.005+02:00

Λοιπόν πανικός μεγάλος έχει ξεσπάσει με την υπεράσπιση της Κυριακής-αργίας και με την δικαιολογημένη αναταραχή.

Το κακό είναι πως σε όλες τις περιπτώσεις για την ώρα, τουλάχιστον όσον αφορά τα ΜΜΕ, την εκπροσώπηση των εργαζόμενων έχουν αναλάβει οι... εργοδότες τους!!

Έτσι, ακούμε επιχειρήματα με τα οποία η "αγορά" (εμφανιζόμενη σαν ένα ενιαίο και αδιαίρετο σώμα!) έχει πρόβλημα, χρειάζεται ενίσχυση και ως γνωστόν η πολιτεία πρέπει να παρέμβει και τι φταίει? Η... Κυριακή!

Τι δεν μας λένε:

1. Οτι όσο και να φωνάζει η "αγορά", όσο δεν υπάρχουν λεφτά να ψωνίσουν οι καταναλωτές, τζίρος δεν θα γίνει. Μη γελιόμαστε... δεν καλύπτεται η χασούρα ενός έτους με μια Κυριακή!

2. Σε αυτούς τους καιρούς και με βάση τα πρόσφατα γεγονότα, η κρίση αποτελει πρώτης τάξης δικαιολογία για να μην πληρώνονται υπερωρίες, μισθοί, δώρα, να απολύονται υπάλληλοι κλπ κλπ. Άρα είναι σχεδόν σίγουρο οτι η 28/12 δεν πρόκειται να πληρωθεί στην πλειοψηφία των εργαζόμενων που θα κληθούν να δουλέψουν αύριο...

3. Τα προβλήματα της "αγοράς" δεν είναι ενιαία. Αλλιώς θα χτυπάει η κρίση τον Χόντο αλλιώς τους υπαλλήλους του. Για τον μεν Χόντο η κρίση ισούται με μείωση των κερδών του, για τoυς υπαλλήλους του σημαίνει απόλυση, απλήρωτοι μισθοί, απλήρωτα δώρα...

4. Δεν υπάρχει ενιαιότητα της αγοράς! Η κυρά-Νίτσα με τα παιδικά ρούχα στα Κάτω Πατήσια ΔΕΝ είναι το ίδιο με το The Mall, το Attica και τον συρφετό των πολυκαταστημάτων τα οποία οφελούνται με την κίνηση της νομαρχίας Αθηνών! Επίσης η κίνηση εξαίρεσης του κέντρου της Αθήνας οδηγεί ένα μεγάλο κομμάτι καταστηματαρχών να το παίξουν "απείθαρχοι". Πέρα από το πρώτο αντανακλαστικό που λέει να στηρίξουμε τους μικροκαταστηματάρχες, να μην ψωνίσουμε από μεγάλα καταστήματα, εμπορικά κέντρα ας δούμε και λίγο μια αλήθεια.

Η κοινωνική πρακτική παράγει ιδεολογία. Έτσι με την "απειθαρχία" να ανοίξουν τα καταστήματα την Κυριακή, αύριο δεν θα πληρώνουν ΙΚΑ στους εργαζόμενους, μεθαύριο (πάντα με το ίδιο επιχείρημα) θα αργούν κι άλλο στην καταβολή των μισθών, θα ξεσπαθώνουν τελικά ενάντια σε κάθε μορφή εργασιακου δικαιώματος.

Όπως και να έχει εμείς όλοι για αύριο πρέπει για μία ρημάδα φορά να πούμε ένα ξεκάθαρο ΌΧΙ στον καταναλωτισμό. Να πάμε βόλτα σε μια πλατεία, να επισκεφτούμε φίλους και συγγενείς, να κάνουμε sex αχαλίνωτο, να παίξουμε το καινούριο PRO (γαμάει!!) αλλά να ΜΗΝ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΩΝΙΑ!!