Είναι εξόχως συμβολικό το γεγονός ότι στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε έξω από την ισραηλινή πρεσβεία για τα όσα εγκληματικά διαδραματίζονται στη Γάζα, η Ελληνική Αστυνομία κάθε άλλο παρά φειδωλή υπήρξε στη χρήση χημικών.

Συμβολικό, διότι η ρίψη χημικών σε απόσταση -κυριολεκτικά- αναπνοής από το μαιευτήριο "Λητώ", το Γηροκομείο Αθηνών και πέντε-έξι ιδιωτικές κλινικές, αποτελεί, τηρουμένων των αναλογιών, μιαν ορισμένη "απόδοση τιμής" προς το ισραηλινό κατασταλτικό ήθος και τις χαλαρές προβλέψεις του περί "παράπλευρων απωλειών".

Διπλά συμβολικό, δε, αν συνυπολογισθεί ότι τα εν λόγω χημικά ανήκουν πιθανότατα στις νέες παρτίδες που εισήχθησαν από το Ισραήλ μετά την εξάντληση των εγχωρίων αποθεμάτων τούτο τον σκληρό Δεκέμβριο.

Αυτός, άλλωστε, είναι ο κύριος ρόλος του Ισραήλ στον διεθνή καταμερισμό εργασίας: η εξαγωγή καταστολής ανά την υφήλιο, είτε με τη μορφή οπλισμού και τεχνολογιών παρακολούθησης, είτε με τη μορφή "συμβούλων ασφαλείας" (σαν αυτούς π.χ. που καθοδηγούσαν την βρετανική αστυνομία όταν αυτή εν ψυχρώ εκτελούσε τον Ζαν Σαρλ ντε Μενέζες), κυρίως δε με τη μορφή ενός ορισμένου "αντιτρομοκρατικού" λόγου που συνιστά ευθεία απειλή για το όποιο Διαφωτιστικό μας κεκτημένο. 

Διότι το έγκλημα δεν διαδραματίζεται μόνο εκεί όπου ρέει το αίμα, ούτε αφορά αποκλειστικά τα "σκουρόχρωμα" θύματά του. Το έγκλημα γίνεται πρωτίστως εφικτό χάρη στον μιθριδατισμό των δικών μας κοινωνιών, που φλυαρούν περί "ανθρωπιστικών επεμβάσεων", ενώ σε όσα, δεκαετίες τώρα, συντελούνται στις πύλες της Ευρώπης κλείνουν φρονίμως τα μάτια, καταφεύγοντας σε κλισέ για τον "κύκλο της βίας" - αν δεν συμπράττουν ενεργά, όπως ο αγγλοσαξονικός "άξονας του κακού" και οι αραβικές δικτατορίες.

Διότι εποικισμός δεν διεξάγεται μόνο στην Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, αλλά και στην ίδια τη γλώσσα με την οποία μιλάμε, όταν επιτρέπουμε στην ωμότερη ακροδεξιά να φορά την προβιά της φιλελεύθερης "πολιτικής ορθότητας" και στον χονδροειδέστερο ρατσισμό να εκμεταλλεύεται τις αντιρατσιστικές μας ευαισθησίες απέναντι στον αντισημιτισμό.

Με μας είναι αλλιώς
Διότι κρισιμότερο ερώτημα των ημερών αποτελεί το αν είναι δυνατό να αποφαινόμαστε (και) για το Μεσανατολικό με βάση κριτήρια γενικής εφαρμογής ή θα προσχωρήσουμε στο θεμελιώδες επιχείρημα της ισραηλινής ηγεσίας και των απολογητών της που συνοψίζεται εντέλει στο απλούστατο: "με μας είναι αλλιώς".

Διατύπωσαν δειλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες (εν μέσω αγωνιωδών προσπαθειών φραστικής εξισορρόπησης) την ένσταση ότι η αντίδραση του εβραϊκού κράτους στις ρουκέτες της Χαμάς υπήρξε "δυσανάλογη". Το αν η δική τους αντίδραση διατηρεί την παραμικρή αίσθηση αναλογίας προς το ερέθισμα ενός μακελειού με εκατοντάδες νεκρούς, καλύτερα να μείνει εκτός συζήτησης. Πρόκειται δα για τους ίδιους "27" που στις αρχές του μηνός αποφάσισαν, αγνοώντας το Ευρωκοινοβούλιο, την αναβάθμιση των σχέσεών τους με το Ισραήλ, την ώρα που ο αποκλεισμός της Γάζας (έγκλημα πολέμου, κατά τη Σύμβαση της Γενεύης) έφερνε ήδη το ενάμιση εκατομμύριο των κατοίκων της στα όρια της λιμοκτονίας.

Εξάλλου, αν κάτι επιδίωκε η επιχείρηση "Συμπαγές Μολύβι" ήταν, όπως ανοιχτά διακηρύσσουν ισραηλινοί σχολιαστές και στρατηγοί, ακριβώς το να εμπεδωθεί παγκοσμίως ότι η δυσαναλογία και η απουσία ορίων θα αποτελεί τον κανόνα του παιχνιδιού στη Μέση Ανατολή.

Ας μην ψάχνουμε περίπλοκες στοχεύσεις πίσω από το μακέλεμα της Γάζας: αν κάτι το κάνει ανατριχιαστικότερο είναι ότι δεν εγγράφεται σε κανέναν πολιτικό ορίζοντα για την περιοχή και δεν υπακούει στους υπολογισμούς ούτε καν ενός αιμοσταγούς "ρεαλισμού". 

Βοηθά, είναι η αλήθεια, η σφαγή στο να δοθεί εγκαίρως ένα μήνυμα στον Μπάρακ Ομπάμα και τους συμβούλους του, βοηθά στο να αναστηλωθεί σχετικά άκοπα το γόητρο του ισραηλινού στρατού μετά το φιάσκο του Λιβάνου το 2006 και κυρίως βοηθά στο να ενισχυθούν προεκλογικά οι καταρρακωμένοι Εργατικοί του Εχούντ Μπαράκ και το κόμμα Καντίμα της Τζίπι Λίβνι, απέναντι στο Λικούντ του Βενιαμίν Νετανιάχου και την καλπάζουσα θρησκευτική ακροδεξιά – όμως τι εξασφαλίζει για το μέλλον; Αποκλειστικά και μόνο την επανάληψη της αιματοχυσίας σε μεγαλύτερη κλίμακα, αφού το Ισραήλ έχει κόψει κάθε άλλη γέφυρα πίσω του.

Την επόμενη φορά που κάποια έκθεση, όπως συνηθίζεται την επαύριο των μεγάλων ισραηλινών επιθέσεων, θα διυλίζει τον κώνωπα "ανόσιων" γελοιογραφιών, διεκτραγωδώντας την έξαρση στην Ευρώπη του "νέου" (και αγνώριστου με βάση όσα ξέραμε) αντισημιτισμού, ας τολμήσουμε να θέσουμε μερικά κρίσιμα ερωτήματα.

-Έχει η Μέση Ανατολή ειρήνη ή πόλεμο; Αν έχει πόλεμο, ποιον αποβλέπει να παραπλανήσει η ρητορική της "ασφάλειας"και της "τρομοκρατίας"; Αν έχει ειρήνη, πότε ακριβώς επιτεύχθηκε η οριστική ρύθμιση του Μεσανατολικού ή πότε εγκαινιάσθηκαν συνομιλίες με σαφή ορίζοντα και χωρίς πονηρά προαπαιτούμενα; 

-Πόση διάρκεια έχει η Ιστορία; Πλάσθηκε ο κόσμος δεκαπέντε μέρες πριν με την καταγγελία της εκεχειρίας από πλευράς Χαμάς; Ή στις 4 Νοεμβρίου όταν ανήμερα των αμερικανικών εκλογών ο ισραηλινός στρατός εξαπέλυε την επιχείρησή του που απέβλεπε ακριβώς στην κατάρρευση της εκεχειρίας; Ή μήπως πριν από έξι μήνες, όταν, προτού καν συναφθεί η εκεχειρία, ξεκινούσε ο σχεδιασμός της επιχείρησης "Συμπαγές Μολύβι"; Υπήρξε ποτέ ο φονικός αποκλεισμός της Γάζας, η πρώτη και δεύτερη Ιντιφάντα, η Κατοχή, ο Πόλεμος των Έξι Ημερών; 

-Σε ποια "ανθρωπότητα δεύτερης κατηγορίας", ανήκουν οι κάτοικοι των Παλαιστινιακών Εδαφών; Ποια εικονοπλασία απανθρωποποίησης στρώνει το έδαφος για να προσπεραστεί χωρίς πολλές συνειδησιακές αναταράξεις ο μαζικός φόνος ("αθέλητος" πάντοτε και "παράπλευρος" - σαν τα πραγματικάπυρά εναντίον των άοπλων διαδηλωτών στο Τείχος της Δυτικής Όχθης…);

Ερωτήματα που αξίζει να μας απασχολήσουν αν δεν θέλουμε να είμαστε συνεργοί στη βία, φοβισμένοι παρατηρητές της ή (ποιος ξέρει;) τα επόμενα θύματά της.